واحدهای بازیافت گوگرد بر پایه فرایند کلاوس، در زمره پرکاربردترین فرایندهای بازیافت گوگرد در مقیاس صنعتی به شمار می آیند. با وجود بازدهی مناسب این واحدها، به دلیل وجود برخی مشکل های فرایندی، فرارده های نهایی و همچنین راندمان آنها از کیفیت و کمیت مناسبی برخوردار نمی باشد. حضور ترکیب های سنگین آروماتیک بنزن، تولوئن و زایلین (BTX) از جمله مشکلاتی است که به کاهش راندمان این واحدها می انجامد. این ترکیب ها در صورت سوختن کامل در محفظه احتراق که به دلیل دمای نامناسب این محفظه رخ می دهد، می توانند منجر به غیرفعال شدن کاتالیست های موجود در بسترهای کاتالیستی به ویژه بستر اول شوند. از این رو، در این پژوهش ضمن شبیه سازی فرایند بازیافت گوگرد به روش کلاوس در مقیاس صنعتی توسط نرم افزار پروماکس، به بررسی تاثیر حضور BTX بر شدت غیرفعال شدن بستر کاتالیستی اول و نقش آن بر راندمان واحد بازیافت گوگرد و همچنین ارایه سناریوهایی برای کاهش محتوای BTX در جریان ورودی به بسترهای کاتالیستی پرداخته شده است.

زمینه و هدف: بیماریهای تحلیل برنده سیستم عصبی به دلیل عواملی چون افزایش جمعیت سالمندان، افزایش طول عمر و فقدان داروهای موثر یک معضل جهانی می باشد. به نظر می رسد مولکولهای دارای حلقه های آروماتیک بوسیله مهار یا تغییر تجمع آمیلوییدی و مانع شدن از ایجاد الیگومرها و فیبریلها که عامل بوجود آورنده این بیماریهاست نقش محافظت کننده از نورونها ایفا می کنند. در مطالعه حاضر اثرات مهاری 1و3و5 تری فنیل بنزن به عنوان یک مولکول آروماتیک روی تجمع و سمیت لیزوزیم مورد مطالعه قرار گرفت. مواد و روش ها: لیزوزیم با غلظت 2 میلی گرم بر میلی لیتر در بافر گلایسین 50 میلی مولار و شرایط اسیدی حل شدو سپس در دمای 57 درجه برای مدت مشخصی در حضور یا غیاب تری فنیل بنزن قرار داده شد. اثر مهاری این ترکیب روی لیزوزیم با استفاده از تکنیکهایی مثل میکروسکوپ نیروی اتمی، تیوفلاوین T، قرمز کنگو و سنجش MTT مورد مطالعه قرار گرفت. یافته ها: داده های ما نشان داد که این ترکیب قادر به مهار تجمع لیزوزیم بصورت وابسته به غلظت و با IC50 برابر 1/0 میکرو مولار می باشد. مطالعه سینتیکی این ترکیب باعث طولانی شدن فاز تاخیر و کاهش فاز تعادل گردیدو همچنین سمیت تجمعات لیزوزیم در حضور این ترکیب کاهش معنی داری(0/025 =p) یافت. نتیجه گیری: این مشاهدات نشان داد که تری فنیل بنزن قادر به وارد شدن به بخش مستعد تولید آمیلویید در مراحل اولیه تشکیل تجمع بوده و باعث مهار تشکیل آن می شود.

انتشار گازهای گلخانه ای، به ویژه ترکیب های آروماتیکی چالش زیست محیطی اساسی در صنعت گاز است. در فرایند آب زدایی، به منظور حذف آب همراه گاز طبیعی، از حلال های گلیکول استفاده می شود. پالایشگاه گاز فراشبند شامل 6 واحد آب زدایی است که به منظور احیای حلال از روش تزریق گاز حامل استفاده می کنند. در این مطالعه، استفاده از فرایند دریزو برای احیای حلال به جای روش های متداول موجود مورد بررسی قرار گرفت. به منظور کاهش نرخ انتشار ترکیب های آروماتیک و کاهش هزینه خرید حلال، پیشنهاد می شود از ناخالصی های آروماتیکی جذب شده همراه گاز طبیعی به عنوان حلال استفاده شود. نتیجه های به دست آمده نشان داد استفاده از فرایند دریزو منجر به کاهش زیان های زیست محیطی و بهبود متغیرهای عملیاتی همچون دمای نقطه ی شبنم گازخشک، اتلاف گلیکول و خلوص گلیکول می شود. همچنین براساس نتیجه های شبیه سازی، نقطه ی شبنم گازخشک در شرایط تابستان با استفاده از فرایند دریزو از ° C 25-به ° C 29-و اتلاف گلیکول در شرایط عملیاتی تابستان از kg/h 3 به kg/h 5/2 کاهش می یابد.

بررسی ویژگی های ترمودینامیکی و روانه شناسی مخلوط های چند جزئی مایع های یونی در توسعه ی مدل های طراحی فرآیند و کاربردهای صنعتی ضروری می باشد. به همین منظور در این پژوهش، چگالی و گرانروی مخلوط های دوتایی مایع یونی 1-بوتیل-3-متیل ایمیدازولیوم هگزا فلوئورو فسفات ([bmim]PF6) با ترکیب های آروماتیک تولوئن و پارازایلن بررسی و وابستگی این ویژگی ها به دما، نرخ برشی، کسر مولی و مخلوط مورد مطالعه قرار گرفت. نتیجه ها نشان داد که این مخلوط ها رفتار غیرنیوتنی متوسطی از خود نشان می دهند. همچنین، در این نمودار ها دیده شد که با افزایش دما، گرانروی مخلوط کاهش می یابد، ولی با افزایش نرخ برشی در یک دمای ویژه، هم افزایش و هم کاهش در مقدار گرانروی رخ می دهد، یعنی رفتار رقیق شدن و ضخیم شدن برشی در هر دما قابل دیدن است. بررسی کمی ت های ترمودینامیکی فعال سازی در دماها و نرخ های برشی گوناگون برای مخلوط های مایع یونی با تولوئن و پارازایلن نشان می دهد که Δ H* و Δ G* این مخلوط ها دارای مقدارهای مثبت است در حالی که Δ Cp *آن ها منفی است. وجود این سد فعال سازی فرایند لغزش را در این مخلوط ها غیر خود به خودی ساخته است. مخلوط های مورد مطالعه در بازه ی دمایی مورد بررسی در زمره مایع های شکننده هستند و رفتار غیرآرنیوسی از خود نشان می دهند. بر این اساس، وابستگی دمایی گرانروی در دماهای بیش تر از دمای انتقال (T > Tx) توسط معادله های Powerlaw، Litovitz، VFT و Ghatee et al. قابل توصیف است. بررسی وابستگی گرانروی به ترکیب در دماهای متفاوت نشان می دهد که با کاهش کسر مولی مایع یونی، در هر مخلوط، گرانروی کاهش می یابد و داده های تجربی با معادله ی مک آلیستر قابل برازش هستند.

در این پژوهش، برای اولین بار از نقطه های کوانتومی گرافن به عنوان کاتالیست بدون فلز تحت نور دیود نورافشان(1) استفاده شد. نقطه های کوانتومی گرافن سنتز شده با استفاده از فناوری های گوناگون از جمله میکروسکوپ الکترونی بوری(TEM)، طیف سنجی فوتوالکترونی پرتو ایکس(XPS)، طیف سنجی نشری و جذبی مورد شناسایی قرار گرفت. نقطه های کوانتومی گرافن به عنوان کاتالیست سبز و مؤثر در احیای ترکیب های نیتروی آروماتیک گوناگون در دمای اتاق استفاده شده و فراورده های متناظر آمینی در راندمان های خیلی خوب تا عالی به دست آمدند. همچنین سینتیک واکنش برای استخلاف های گوناگون (متا، اورتو و پارا) نیتروفنول بررسی شد و اثر استخلاف ها بر سرعت مورد مطالعه قرار گرفت.

نیترودار کردن ترکیب های آروماتیک یکی از مهم ترین فرایندهای صنعتی است و امروزه موضوع بسیاری از متون علمی می باشد. در این پژوهش، کاربرد واکنشگر N- برموسوکسینیمید، در حضور نمک NaNO2 و سیلیکاژل تر به عنوان یک روش ملایم و ایمن برای نیترودار کردن ترکیب های آروماتیک مورد مطالعه قرار گرفت. این واکنش ها در محیطی ملایم، خنثی و ناهمگن انجام می شود. همچنین استفاده از این واکنشگر، در مقایسه با بسیاری از روش های دیگر، روشی مناسب برای مواد اولیه حساس به محیط اسیدی به شمار می آید.

سابقه و هدف: هیدروکربنهای آروماتیک چند حلقه ای(PAHs) یکی از شایعترین آلاینده های محیط زیست هستند که احتمال سرطان زایی و جهشزایی تعدادی از آنها به اثبات رسیده است. از طرفی دوغ، یک محصول لبنی تخمیری است که از مقبولیت و مصرف بالا در ایران برخوردار است. هدف از این مطالعه بررسی حضور و میزان هیدروکربنهای آروماتیک چند حلقهای در انواع مختلف دوغ های ایرانی موجود در شهر تهران می باشد. مواد و روشها: در این مطالعه ابتدا کربن نانوتیوب چند جداره با استفاده از اکسید آهن مغناطیسی شد و سپس کامپوزیت سنتز شده جهت استخراج PAHs از ماتریکس 24 عدد نمونه دوغ (3 برند پرمصرف، در 4 فصل سال و دو تاریخ به صورت تصادفی انتخاب گردید) و یک نمونه دوغ به عنوان شاهد مورد استفاده قرار گرفت. پس از آمادهسازی نمونه، غلظت هرکدام از 16 PAHs از طریق دستگاه GC-MS اندازه گیری شد. یافتهها: نتایج این مطالعه نشان داد که در تمامی نمونهها میزان PAHs پایینتر از محدوده استاندارد بوده است و بیشترین غلظت نیز مربوط به پیرن بود. همچنین میانگین مجموع PAHs برابر µ g/kg 96/1 ± 39/0 بوده است. در برند B و فصل زمستان و در زمان تاریخ انقضای نمونهها، شاهد بالاترین میزان مجموع PAHs بودیم. استنتاج: براساس یافتههای این مطالعه، با توجه به پایینتر بودن میانگین کل هرکدام از هیدروکربنهای آروماتیک چند حلقهای نسبت به استاندارد در انواع مختلف دوغ، میتوان بیان نمود که خطری از این لحاظ مصرفکنندهها را تهدید نمیکند.